Budowa drugiej linii warszawskiego metra ruszyła już jakiś czas temu. Postanowiliśmy przybliżyć Wam nieco kulisy tej operacji i przedstawić panią inżynier odpowiedzielną za odcinek w okolicach Ul. Świętokrzyskiej.
W całej operacji bierze udział tylko kilka osób. Pani na 1 planie dowodzi, to jasne. Czasami też zerka na mapę Warszawy czy dobrze kopią. Założyliśmy się z Nią, że nie pokaże cycków w czasie pracy no i przegraliśmy - na szczęście :)
Facet z tyłu po lewej koło parasola to tzw. Świder - to on wierci tunel przebierając szybko rękami i czasami małą łopatą. W momencie robienia tego zdjęcia siedział na powierzchni, bo lubi w okolicach przerwy obiadowej gwizdnąć na dziewczęta przechodzące obok. Z racji bycia lokalnym bohaterem ma branie i w sumie nie wypada mu odmówić, bo to podobno przynosi pecha. Tym sposobem rucha więcej niż młodzieńcy na Mazowieckiej i Foksal weekendami razem wzięci.
Deska pomalowana w czerwone i białe pasy oddziela teren budowy od regularnego życia Warszawy. Jak widać jest niemal nie do sforsowania. Jest wiecznie świeżo pomalowana i nikt nie chce ujebać sobie spodni, więc siła rzeczy nikt nie wchodzi.
Koparka po prawej z tyłu tak naprawdę nie pomaga w kopaniu tylko pani inżynier kręci bączki albo wozi Świdra na wysięgniku, a ten podgląda dziewczyny na 1 piętrze sąsiedniego bloku.
Wujaszek Liestyle* zaprzyjaźnił się z nim niemal natychmiast i po dziś dzień wpada czasami trochę pomachać łopatą żeby na fejmie Świdra przytulić parę cycuszków.
Wniosek jest prosty - chcieć to móc, a na Politechnice nie studiują same brzydkie dziewczyny, czego dowodem jest śliczna Pani inżynier, którą możecie spotkać na Świętokrzyskiej albo mieć już na zawsze na swojej koszulce.
Mogłaby chodzić dookoła łóżka i co jakiś czas, wykrzykując GIGI, upuszczać chusteczkę, aby zaprezentować dumnie swoje białe majteczki i roześmiać sie przy tym beztrosko. Mogłaby poprawiać prześcieradło, rozsiewając woń swoich tanich, acz zajebistych perfum po całym pokoju i przedpokoju też. Mogłaby siadać tuż przy Was i gasić gorączkę okładem ze swoich młodych piersi, śmiejąc się i sycząc, że niby one takie chłodniutkie, a czoło takie gorące. Mogłaby pewnie też dawać buziaki na dzień dobry i dobranoc, przed i po każdym posiłku oraz tak bez okazji tylko po to, żeby przypominać o zajebsitości buziaka. Mogłaby pewnie jeszcze o wiele więcej, gdyby tylko była prawdziwa.
Wyobraźcie sobie sytuację, gdy Wasza partnerka [czy Ty ( jeśli czyta to partnerka :P )] smażąc kotlety, niczego nie podejrzewając nuci ulubioną melodię i lekko odpływa otumaniona zapachami z patelni. Zachodzicie ją od tyłu i zręcznym ruchem zdzieracie z niej bluzkę czy cokolwiek tam ma. Sprawdźcie najpier czy nie trzyma jakiegos widelca czy łopatki do naleśników, bo odruchowo może Wam zafundować cios z półobrotu. O ile do tego nie doszło drugą rękę nurzacie w rozbełtanym jajku i przykładacie do piersi ukochanej. Rozprowadzacie jajko ruchem okrężnym, nie trzymając się jednej trasy, że niby macie fantazję i sporo doświadczenia w tym temacie. Ona już spokojna - bo przecież czytała tego bloga - wie, czego może się spodziewać i sama podsuwa Wam Kamisy, Kucharki i Wegety. Niczym lokomotywa zaczyna rozpędzać raz lewą raz prawą pierś podrzucając je do góry. Wy, niczym raperzy szampanem, posypujecie ją ziarnami gorczycy, solą i tartą bułką. Ona nieco ugina kolana i zaczyna baunsować, Wy też. Kotlety się palą, ale stać Was więc dalej tańczycie. Ona już zamiata pupką podłogę, Wy nie, bo Wam się nie chce. W tym momencie albo spalicie misję albo dajecie jej buziaka i odchodzicie kawałeczek do przedpokoju czekając na rewanż. Oczywiście nie rozmawiacie później o tym w łóżku, bo trochę głupio, ale jedno i drugie tylko czeka na sobotnie zakupy w Tesco, aby porozumiewawczo mrugnąć do siebie na dziale z przyprawami i podnieść sobie ciśnienie w oczekiwaniu na swoje własne kuchenne rewolucje.